Wie ben ik?
De lucht in Italië was oranje. Athans, zo kleurde ik als klein kind toen we op vakantie in Toscane waren. En dat klopt ook, een zon overgoten nazomerdag met oranje en donkergroene contrasten van de lucht en de cipressen.
De lucht is niet altijd blauw, de zon is niet altijd geel. Kleuren veranderen, niets blijft hetzelfde.
Aangetrokken door licht, contrast en natuur ben ik vanaf 7 jaar gaan tekenen en schilderen.
Van tekenles met pastelkrijt naar schilderles in acryl tot uiteindelijk olieverf op doek.
Tegenwoordig spreekt het taoïstische idee mij aan dat er zonder oordeel en zonder ego wordt geschilderd. Schilderen is een meditatie. Een schilderij is een transformatie, wat eigenlijk nooit af is.
De schilder, of de kijker, zijn nooit (meer) hetzelfde. Door het onderbewuste mee te laten spelen in de periode van het schilderen geef ik een deel van mijzelf aan het doek weg. Daarna kan ik het (meestal) loslaten.
Het mooiste voor mij als kunstenaar is de vertaling bieden voor de kijker van een niet niet uit te leggen gevoel, een universele herinnering, die herkenning en geruststelling biedt.